Ciągle tyję i chudnę

Ot, historia jakich wiele. Mam 38 lat, od 20 ciągle chudnę i tyję. Dopadam do dna, odbijam się - lecę i spadam znowu, z tym że zawsze coraz głębiej. Teraz dno jest na poziomie 120 kg, wcześniej było na 113 kg. Znów nadszedł czas walki, walki z własnym organizmem i przyzwyczajeniami. Chociaż teraz myślę, że uda mi się na 100%, bo trafiłam na lekarza (ginekologa), ktory wierzy w to, że nie tylko moje łaknienie odpowiedzialne jest za przyrost wagi.

Polecił mi zbadać poziom insuliny we krwi i zrobić "krzywą cukrową". Glukoza we krwi wyszła prawie ok, ale insulina powaliła na kolana. Jest bardzo wysoka, ponad 110, gdy norma jest 25. Ale zanim trafiłam do tego lekarza, przeszłam przez 2 innych ginekologów. zameczałam lekarza rodzinnego i innych ludzi dookoła. A dlatego, że od 2 lat wypadały mi włosy, narastał meszek na brodzie i wąsy, czułam sie zmęczona, osowiała, bez energii. Teraz leczę insulinooporność - poczytajcie jak ważna jest ona dla grubasów...

Okazało się, że jestem zmęczona wszystkim, bo mięśnie nie otrzymują energii z dostarczanej glukozy, ponieważ zaburzony jest system, glukoza zamieniana była za to w tłuszcz, który odkładał się wszędzie. Od dzisiaj staram ograniczać węglowodany, szczególnie zerkam na indeks glikemiczny, przyjmuję leki i na testosteron, żeby był lepiej przetrawiany i na insulinooporność. Aaa - jak rodziłam dzieci, to każde miało powyżej 4500g, co świadczyło że miałam już wtedy trudności z przerabianiem glukozy... A to było już 13 lat temu. Z nadzieją patrzę w przyszłość!